... panie toż to rewolucja ...

... o tak jak na mnie to dosyć duża rewolucja, ponieważ postanowiłam wejść w posiadanie krosna do wyszywania. A cóż w tym dziwnego i o co tyle halo? Otóż  mimo, iż zaklinałam rzeczywistość i bardzo bardzo chciałam, żebym mogła je stosować na swojej kanapie to niestety ... No dobra jest to możliwe, ale dosyć karkołomne jeśli chodzi o siadanie do haftowania i wstawania od haftowania. Nie ma sensu się tak zastawiać i gimnastykować przy każdym ruchu, więc do tytułowej rewolucji doszliśmy - nie będę wyszywała na kanapie tylko na krześle komputerowym.

Na razie się tylko przymierzałam, i zaraz jak tylko skończę pisać ten post siadam i testuję moje nowe stanowisko. Także trzymajcie kciuki, żebym odnalazła się na nowym miejscu, bo inaczej albo zarzucę bibliotekę albo z powrotem przeniosę się na poddupny tamborek, choć jak się domyślacie, wolałabym, żeby kasa na krosno nie posła w eter :(

Jeszcze nie powiedziałam, że kupiłam krosno w Haft Pasja i jest to największe. Materiał jak na moją niewprawę naciąga się świetnie, tak że nie ma potrzeby naciągania materiału po bokach, czego bardzo się obawiałam.

Odnośnie krosna to jeszcze ciekawostka,  którą wygenerował mój mąż (oj szkoda że nie miałam jak uwiecznić jego zdziwienia). Otóż on cały czas myślał że ja na to zaplączę nitki i będę tkała. A na moje zdziwienie czy kiedykolwiek widział, żebym tkactwem się interesowała, zripostował, że ze mną to nigdy nic nie wiadomo odnośnie nowych technik hihi.

No i zakończyłam kolejną kartkę mojej biblioteki.

Nie pamiętam czy już wam pokazywałam, ale w moim projektowo - robótkowym zeszycie mam rozrysowane jak się układają kartki wzoru, żeby łatwiej było z teczki wyjmować odpowiednią stronę, bo w pewnym momencie zaczęło mi się strasznie mieszać.

Poniżej kilka zdjęć, które robiłam w trakcie krzyżykowania strony:

A tutaj jak wygląda do tej pory wyszyty fragment, przy okazji przekładania z tamborka na krosno.

Na koniec jeszcze poglądowe zdjęcie ile jeszcze mi zostało do pokolorowania :)

M.

... biblioteka technicznie ...

pewnego razu i na pikniku bibliotekowałam sobie :)

... W poprzednim poście nie odniosłam się do tytułu, czyli nie napisałam nic o rozpoczęciu ustawiania otóż, to różowe coś przedzielone czarnym czymś to są dwie pierwsze książki na mojej biblioteczce ha :)

To tyle tytułem tytułów, teraz do tytułu dzisiejszego :)

Żeby nie było widocznych granic między jedną a drugą stroną schematu postanowiłam zastosować metodę nieregularnego kończenia danej kartki. Rysuję sobie na wzorze żeby się nie zapomnieć, a potem według tego wyszywam: 

Kolejna rzecz, która bardzo poprawiła jakość pracy, a przede wszystkim jakość nitek dyndających się w zaparkowanych miejscach i kosmacących się z deka - otóż miziam muliny żelem/plasteliną, której zasadniczo używałam wcześniej przy szyciu koralikami czy wyszywaniu satynową muliną. Sprawdza się świetnie i w tej roli.

No i teraz jak mi tak szybko idzie i miałam wizję dosyć częstego szukania kolejnych kartek schematu i ogarniania, co ja teraz powinnam wyszywać, zrobiłam sobie rozpiskę, która też obrazuje ile kartek ze schematami m jeszcze zostało - niewiele prawda??

I jeszcze jedna informacja techniczna - jednocześnie maksymalnie mam nawleczone 3 igły, kiedy żongluje trzema kolorami obok siebie. Zazwyczaj jednak jest to jedna igła i wbrew pozorom nie jest uciążliwe jej nawlekanie i idzie szybko i sprawnie :)

M.

... zaczęłam ustawiać ...

... książki na pierwszej półce mojej biblioteki, czyli kolosa, nad którym praca miała przy dobrych wiatrach potrwać 20 lat ... 

W ramach przypomnienia wyszywam ten oto obraz i o szczegółach technicznych pisałam tutaj:

Wyszywałam, jedyną znaną mi metodą czyli plamami kolorów. Szło mi mizernie, ponieważ obrazek jest złożony z pierdyliona pojedynczych krzyżyków, które absolutnie plamami nie są. A co za tym idzie uzupełnianie luk, czy stawianie jednego krzyżyka zakańczanie nitki i stawianie kolejnego było katorgą. Do tego stopnia, że po wyszyciu dwóch kartek miałam dosyć i Biblioteka przeleżakowała w koncie koło roku. Po rocznym od niej urlopie wcale nie było łatwiej - bo niby dlaczego miałoby być, przecież schemat nagle nie zmienił się na mniej szczegółowy i mniej jednokrzyżykowy. 

07.04.2015

 

Starałam się jakoś usprawniać swoje wyszywanie, nie odwracać za każdym razem tamborka żeby zakończyć nitkę, przechodziłam daną nitką do następnej plamy, która w przyszłości ma nadejść. Szło jak krew z nosa i chęci nie było tym samym wielkich.

Na szczęście nie jestem sama z moimi egzystencjalnymi problemami hafciarskimi i Joasia zaczęła drążyć temat i zgłębiać tajniki parkowania. Czyli metodę, którą trzaska się krzyżyki rzędami jeden po drugim, a nitkę zostawia się w miejscu najbliższego następnego tego samego symbolu.

Najpierw jak do jeża podchodziłam do tego, bo nie ogarniałam wyobraźnią, jak takie wyszywanie ma być lepsze, szybsze wygodniejsze. Podpatrywałam, czytałam opisy działań Aśki, oglądałam podrzucone przez Nią filmiki w obcym, wschodnim narzeczu ... i coraz bardziej ciągnęło mnie żeby spróbować. 

I tak się stało postanowiłam kilka rzędów przy zaczętej stronie wzoru, od góry poparkować. I słuchajcie, na początku opornie szło dosyć ale potem wybuchła miłość od drugiego wejrzenia - jak już załapałam co i jak i weszłam w rytm. Wierzcie mi, uzupełnienie luk we wzorze, tych plamek i pojedynczych dziur było katorgą. Pamiętam, że z desperacji, żeby już szybciej przejść do nowej strony i do parkowania "łatałam" dziury we wzorze dosyć autorsko niezbyt trzymając się schematu :).

27.05.2015

 

13.06.2015

Ale kiedy już mogłam spokojnie przejść do następnej strony wzoru i wyszywać tylko parkując, poczułam wiatr w żagle i poszło... 

22.06.2015

12.07.2015

Przez rok wyszyłam 5 strony wzoru starym sposobem, a następne 2 strony parkowaniem w półtora miesiąca. JEST RÓŻNICA co nie? I tym sposobem z 20 lat wyszywania do jakichś 3-5 m się okres skrócił, więc spokojnie mogę sobie planować następne kolosy hihi.

W następnym poście za dwa dni napiszę jeszcze o kilku sprawach technicznych ku pamięci :)

M.

... dzieje się dzieje ...

 ... o tak napieram mocy pisalniczej i obym nie zapeszyła. Czas relaksu wypełniony jest po korek i czasami nie wiem w co ręce włożyć. Ale ten odcinek zaległości poświęcony będzie Bibliotece.

Nie wiem czy obserwuje same mniejsze wersje czy ja mam zwolnione obroty w krzyżykowaniu czy mam olbrzyma i po prostu nie widać tak szybko efektów ... ale nie poddaję się o nie!! Biblioteka sprawia mi wiele radości i już nie mogę się doczekać, kiedy dojdę do bardziej kolorowych i magicznych fragmentów. Więc mam motywator i chęci nadal :)

Poniższy fragment to lekko ponad 2 strony wzoru czyli jakieś 9000 krzyżyków za mną dla zdrowia psychicznego nie będę wyliczała ile zostało do końca :)

Zdjęcia poniżej robione z różnej wysokości bo jak to bywa w tego typu kolosach inny efekt daje zdjęcie z bliska inny efekt z daleka.

No i dzisiaj po wyszyciu kilku tysięcy krzyżyków mogę też powiedzieć o nowym urządzeniu, które dostałam od Basi. 

To coś umocowuję się między udami, dzięki czemu trzyma tamborek w pionie i nie musimy angażować rąk. A zważywszy kawał materiału który wisi z boku to duże odciążenie nadgarstków. Napięcie materiału utrzymuje się na zadawalającym poziome dosyć długo, choć naciąganie nie jest zbyt przyjemne. Niestety dużą wada ustrojstwa jest to że śruby nie spełniają swojej funkcji zbyt dobrze. Pierwsza padła śruba mocująca panel mocujący przytwierdzony do "nerki" musieliśmy z mężem przykleić na amen, na razie się trzyma. Druga śruba to ta widoczna po prawej stronie, która blokuje prent z tamborkiem. I tą średnio co kilkanaście minut trzeba dokręcać bo jest śrubą drewnianą i nie trzyma dobrze ciężaru tamborka z takim kawałem materiału. Będę musiała pomyśleć nad zamontowaniem jakieś metalowej, może lepiej trzymającej. No i nie mogę mieć gołych nóg bo się skóra przykleja do lakierowanego drewna. 

Ale mmo tych kilku wadliwych drobnostek sprzęt jest świetny i mam nadzieję, że będzie m służył do końca Biblioteki. I na szczęście mam też ten kwadratowy tamborek ze stojakiem jak coś.

Na zdjęciach wyżej widać nitki z zaczepionym karteczkami:

To mój sposób na to żeby nie rozmontowywać, za każdym razem zakańczania nitki, tamborka. Bo strasznie to opóźnia pracę i wkurza. A tak od czasu do czasu zakańczam kilka i już. A czasem zdarza się że nagle, znienacka pojawi się niezauważony symbol i można taką czekającą na zakończenie nitkę wykorzystać :)

Na koniec prześliczna róża, którą dostałam od uczennicy, uchwycona w obiektywie z kropelkami wody. Zawsze chciałam zrobić takie zdjęcie i się udało. 

To dla Was moich czytelników :)

M.

... nie, nie ...

... ja nie obijam się absolutnie :)

Biblioteka to moja wielka obecna miłość i tadam skończyłam pierwszą ze 168 kartek tralalala zostało mi mniej więcej 168 miesięcy wyszywania w takim tempie :) To daje z zapasem na inne miłostki jakieś 15 lat pracy nad Biblioteką. 

Najbardziej mnie dobijają pojedyncze krzyżyki, które występują masowo i czasem parkowanie nie idzie z pomocą, bo kolejny krzyżyk jest hen hen za daleko. I to takie właśnie sytuacje zniechęcają z deka wiecie jak jest. 

Jakiś czas temu pożyczyłam od Ani (kochanej zresztą) małe plastikowe krosno. Sprawdza się nieźle, nie muszę przynajmniej trzymać tego kawału materiału na ręcznym tamborku. 

Musiałam się nauczyć rozpoczynania nitki na prawej stronie, bo machanie tamborkiem przy początku nitki doprowadzało mnie do szału. Niestety zakończyć nie mogę po prawej, znaczy nie umiem, bo krzyżyki są takie małe, że nie dam rady pod nie wbić nitki więc zakańczam z tyłu (używając różnych technik).

Cały czas mam nadzieję że prześwity, które są znikną kiedy za naście lat upiorę obraz ... ciężko mi wyobrazić te kilkanaście lat wyszywania go, może jakimś cudem uda mi się szybciej. Ale jak może być szybciej jak jest jeszcze patchwork, koraliki i jeszcze jedno cudo w którym się zakochałam na zabój (ale o tym kiedyś indziej napiszę) i jeszcze książek mi się chce ... DAM RADĘ prawda??

M.

... ustawiam ...

Powoli acz sukcesywnie ustawiam swoją bibliotekę. Już pisałam o niej tutaj, ale był to mały falstart ponieważ okazało się, że kawałek materiału, który posiadam jest o 3 cm z jednej strony i jakieś 6 cm z drugiej strony za krótki. Jak zapewne się domyślacie, czarna rozpacz przysłoniła mi oczy, no bo jak to tak bardzo chcę a nie mogę wyszyć. No nic telefon do zaprzyjaźnionej klientki jednego ze sklepów, pewne niedomówienia bo w swej rozpaczy chciałam lagunę zamówić a nie luganę no ale dogadałyśmy się i pod koniec tygodnia nowy kawał materiału dotarł do mnie.

Wyszywam na Luganie 25ct jednym pasemkiem muliny. Sam obrazek będzie miał 98/70 cm + naddatki to wychodzi porządny i dosyć ciężki kawał materiału do dzierżenia w dłoniach. Ja wyszywam na tamborku na razie okrągłym zobaczymy czy potem nie przerzucę się na prostokątny. I przy tak wielkich obrazkach zaczynam się zastanawiać nad krosnem.

W związku z tym, że obrazem mnie wciąga i bardzo ciekawi co dalej co dalej to wyszywam go w każdej wolnej chwili, przez co motyle popiskuje niedoszyty jeszcze do odwłoka, narzuta Sylwii leży i już kwiczy nie tylko popiskuje, a ja wyszywam. Tydzień temu mniej więcej po tygodniu wyszywania było tak:

W tym projekcie przyjęłam jeszcze inną strategię wyszywania. Wyszywam wersami, teraz w wersie mam 5 kolumn na innych kartkach będzie 6 kolumn. I wzorując się na sposobie podpatrzonym u Aploch wycinam sobie wers wzoru i przypinam magnesem do tkaniny na której wyszywam, w praktyce wychodzi mi że maksymalnie sklejam potem ze sobą trzy wiersze, choć najczęściej kiedy doklejam trzeci pierwszy już usuwam bo jest cały wyszyty.

Sposób ten powoduje, że mam przed oczami zarówno wzór jak i miejsce w którym wyszywam i jest mi się łatwiej skupić, po drugie nie parkuję nitek tylko będąc już pod koniec danego wersu doklejam następny, żeby skończyć nitkę dalej. I idzie, wydaje mi się, bardziej sprawnie niż przy trzymaniu schematy na podkładce magnetycznej i konieczności ogarniania wzrokiem w danym momencie większej ilości kartki ze wzorem.

Na dzień dzisiejszy nie skończywszy jeszcze jednej strony wzoru mam tyle:

M.