[Letni czas relaksu] ... abdejt ...

... kurcze ciężko jest pisać codziennie o tym samym właściwie - mam na myśli te same prace nad którymi się pracuje. Na szczęście ja mam zaległych do pokazania prac od metra więc nie będzie tak źle. 

Ale dzisiaj postępy z dwóch tematów. Mozaika - przez tydzień zrobiłam tyle co w ubiegłym roku przez miesiąc. Tak, tak powtórzę się - grunt do dobre narzędzia. Mam już tyle:

Wyklejam do góry nogami, ponieważ bardzo chciałam aby obraz wyłaniał się od góry a nie od dołu. Jeszcze dwa dni a myślę że zbliżę się bardzo do połowy obrazka z czego jestem mega zadowolona.

W ciągu tygodnia zrobiłam tyle:

Faluje się od zgięć, mam nadzieję że po skończeniu, kiedy przycisnę obrazek książkami to się wyprostuje.

Haftu też przybyło - myślę że jutro skończę tą cześć rękawa.

Ale najważniejszą dzisiejszą robótką ręczną było sushi, które za sprawą mojej szwagierki zaczęłam kilka miesięcy temu robić sama w domu i wsiąkłam. Bo robię takie jak mi najbardziej smakuje, za cenę jednej porcji w knajpe wychodzi mi praktycznie na dwa posiłki dla dwóch osób, które najadają się po korek.

A ostatnio najbardziej lubię jeść sushi niepokrojone, takie rulony :)

M.

[Letni czas relaksu] ... turbo doładowanie ...

... o kurcze nie myślałam, że aż tak szybko się śmiga z mozaiką z nowymi narzędziami. Tak szacuję, że jest trzy razy szybciej z tym długopisem niż z pęsetą. No i dzięki temu się w ogóle chce dziubać :)

Wczoraj zaczynałam z takiego pułapu:

Przez trzy godziny uzupełniłam właściwie całą "linię" do końca, normalnie sama nie mogę wyjść z podziwu. I już wiem jakim cudem Karolina taka jedna trzaska te mozaiki jedna za drugą - ot po prostu sprzęt dobry potrzebny.

Ata ciekawe jaki do Ciebie przyjdzie zestaw, bo z tego co zaobserwowałam od różnych producentów są różne zestawy oprzyrządowania.

Dla zainteresowanych jeszcze kilka zdjęć poglądowych jak działa długopis (bo sama kiedyś nie ogarniałam tego jak to jest):

W końcówce długopisu jest ten żel, który pokazywałam wczoraj. Ma on ułatwić przyczepienie się na moment diamenciku.

Diamencik trzyma się długopisu i tak go przenosimy na schemat.

Stawiamy w odpowiednim miejscu i dociskamy - tadammm szybko sprawnie i bezboleśnie.


M.

[Letni czas relaksu] ... zawzięłam się ...

... i mam nadzieję, że wytrwam, bo jak wiadomo w moim przypadku to na dwoje babka wróżyła.

Te wakacje w sferze robótkowej będą przebiegać między innymi pod znakiem mozaiki. No bo zaczynam się niepokoić ile czasu klej będzie działał, no i ile może stać to to za szafą i się kurzyć - prawda?

Dwa lata temu (ja nie wiem dlaczego ten czas tak zaiwania) zakupiłam mozaikę zwaną diamentami. Nie szło zbyt intensywnie, bo jak dzisiaj sobie uświadomiłam nieodpowiednie narzędzia nie przysparzają postępów w pracy.

Otóż do tej pory układałam mozaikę pęsetą, dołączoną do zestawu, który zakupiłam na aliekspress. I to nie było to, ręka dosyć szybko zaczynała boleć i najnormalniej w świecie nie szło za szybko.

W czasie dłuuuuugiej przerwy postanowiłam doinwestować to hobby i u wyżej wspomnianych Chińczyków zakupiłam coś takiego plastikowego (to zielone) do układania się diamencików w odpowiedniej pozycji.

Nabyłam również taki bardzo gęsty żel, w którym tyca się długopis do przenoszenia diamencików.

I na koniec długopis, miękki bardzo wygodny i cudownie przyspieszający pracę. To taki długopis, w którym najważniejsza jest końcówka (jakby inaczej ;)). Ma ona otwór w kształcie kwadratu, tak aby łatwiej było przenieść diamencik na mozaikę.

Cała moja organizacja mozaikowej pracy wygląda tak o:

W małych pudełeczkach plastikowych trzymam poszczególne, kontrastowe ze sobą kolory, dzięki czemu nie muszę sięgać za każdym razem do strunówek, gdzie przechowuję te których nie używam.

No i jeszcze jeden gadżet z dalekiego wschodu - podstawka na komórkę, na której oglądam filmy z yt :) no po przecież to marnowanie czasu robić tylko jedną rzecz na raz.

Trzymajcie kciuki, żeby szybko poszło, bo mozaikuję na stolę, który dzielę między to hobby a maszyną. A na maszynę dużo planów mam więc ...

M.

... diamentowo ...

... i kolorowo mi. Przynajmniej na gruncie robótkowym, może i przeniesie się na inne sfery ta kolorowość. Ale co tam do rzeczy. Zakochałam się od pierwszego wrażenie w tak zwanym "diamond cross stitch", cudo, którego zawsze chciałam spróbować, gdzieś kiedyś kilkukrotnie obiło się o uszy, a teraz zobaczyłam to u koleżanki blogowej i postanowiłam spróbować. Dostałam namiar na Chińczyków i dawaj wybierać co bym chciała, na szczęście nie było to zbyt trudne, bo akurat u tego sprzedawcy większość przaśnych i nie w moim stylu obrazów było. Trafiłam za to na obraz na podstawie dzieła mojego ulubionego malarza Leonida Afremova:

Zamówiłam i czekałam, myślałam że ponad miesiąc zejdzie a tu niespodzianka - po półtora (nie półtorej) tygodnia przyszła przesyłka. A ja akurat nie mogłam się nią od razu zająć bo miałam inne ciekawsze zajęcia.

No ale i na to przyszła pora. W skład zestawu wchodziły diamenciki w 68 kolorach:

Każdy diamencik ma około 2 mm:

Poprzerzucałam jej do strunowych oznaczonych woreczków (kolory diamencików takie same jak kolory mulin DMC) i posegregowałam je numerami żeby jakoś ogarnąć to wszystko:

W zestawie jest pęseta i  pojemniczek jeden jedyny na trzymanie używanych w danej chwili diamentów (nie przydatny dla mnie za bardzo). No i jest oczywiście obraz:

Sam obrazek ma 40 na 50 cm plus margines jak widać. Na marginesie jest legenda kolorystyczno obrazkowa:

Którą sfociłam i wydrukowałam żeby nie rozwijać za każdym razem dołu obrazka. Sam schemat jest bardzo czytelny:

Wszystko jest wydrukowane na takim jakby plastikowym płótnie i zakryte taśmą obustronnie klejącą, do której to przykleja się diamenciki. Wszystko zalatuje chińskim butaprenem więc doznania węchowe są zacne, na szczęście tylko przez moment po odklejeniu kawałka folii zabezpieczającej.

Bo wspomnianą wyżej wartswę ochronną odkleja się po kawałku (po prostu odcinam kawałek po kawałku. Ja jednego dnia (może 3 godziny bo na więcej plecy nie pozwalają, bo jak się domyślacie pozycja przy tych maleństwach nie jest najwygodniejsza i najzdrowsza) zrobiłam tyle:

I cóż mogę powiedzieć, chyba bardziej upierdliwa to robota niż nawet najmniejsze krzyżyki (pewnie dlatego że do krzyżyków przyzwyczajona jestem), ale sprawiająca dużo frajdy. Kolory diamencików są intensywne i jeszcze ich szlif daje efekt przestrzeni. Trzeba pilnować, żeby nie łapać skosów i dociskać co jakiś czas odpowiednio diamenty do siebie. I tak jeden za drugim pęsetą lecimy do przodu, mając często pojedyncze symbole obok siebie.

Na zdjęciu wyżej widać mój wynalazek, znaczy udogodnienie mojego pomysłu z zastosowaniem origami. Robię malutkie pudełeczka z kartek do których przesypuję koraliki które obecnie są mi potrzebne, dzięki temu nie muszę za każdym jednym czy dwoma diamentami otwierać strunówek. Docelowo wszystkie kolory będą w takich pojemniczkach. Jakbym składała majdan łatwo je złożyć i schować do pudełka.

M.