... nie zawsze ...

Dzisiaj chciałabym Wam opowiedzieć o pewnej książce. "Bezdomna" Katarzyny Michalak to książka, na którą czekaliśmy od dawna (my: znaczy czytelnicy Kasinych książek jak i sama autorka).

Jest to książka szczególna, ponieważ czytałam ją z czystą przyjemnością, jednak przyjemność ta nie wynikała z iście rozrywkowych treści. Przyjemność szła w parze z poczuciem, że książki takie jak "Bezdomna" powinny znacznie częściej gościć na naszych półkach i w naszych rękach, ponieważ poruszają tematy niezmiernie ważne. A mimo, iż ważne to rzadko poruszane w książkach, prasie, mediach.

Książka traktuje przede wszystkim o wielkiej samotności kobiety, która w momencie kiedy bardzo potrzebuje pomocy otoczenia zostaje sama ze sobą, tym co się dzieje w jej głowie i wszystkim następstwami, które się z nią i wokół niej zdarzają. I nie mówię tu o bezdomności, na co mógłby wskazywać tytuł, bezdomności tej w dosłownym znaczeniu tego słowa. Mam wrażenie, że autorka przede wszystkim chciała pokazać, iż kobieta pod wpływem różnych spotykających ją w życiu sytuacji, może być bezdomna wśród ludzi - być sama, bez opiekuńczych ludzi wokół, bez domu w którym czuje się bezpieczna ...

Lektura spowodowała we mnie ponownie bunt na naszą polską służbę zdrowia, ignoranctwo i brak zainteresowania w momencie kiedy człowiek, różnymi, czasami jedynymi możliwymi dla siebie sposobami, woła o pomoc. Jak tak myślę sobie o tej książce, to dochodzi do mnie że tytułowa bezdomność jest lajcikiem w porównaniu do tego, przez co przechodziła bohaterka książki. Poza tym autorka, moim zdaniem, bardzo dobrze obrazuje nasze polskie przywary i sposoby zachowań, walcząc w ten sposób ze stereotypizacją różnych ludzkich zachowań, obłudą w nawiązywaniu relacji, zachowaniami "co sobie ludzie pomyślą" i wiele innych.

Książkę zaliczam do tych niezbędnych do przeczytania, choć mało rozrywkową. POLECAM. Jestem ciekawa Waszych opinii na jej temat.

M. 
Za książkę do przedpremierowej recenzji wygraną w konkursie 'Top20 Czytelniczek' 
dziękuję Wydawcy: ZNAK Literanova.

... letnia tęcza ...

Tajemnicą nie jest że opanowała mnie nieuleczalna choroba koralikomanią zwana. Niestety ostatnio na nic ambitniejszego nie miałam siły i czasu więc postanowiłam jakoś sprytnie wybrnąć z sytuacji i zaplanowałam sobie stworzenie kolekcji kilkunastu cienkich bransoletek w różnych - tęczowych oczywiście - kolorach tak, aby można było je miksować do woli.

Żeby nawlekanie nie było czasochłonne (bo tego brak) postanowiłam że będą to jednokolorowe bransoletki przekładane przez nadgarstek bez zapięć. Bo zapięć jakoś nie lubię, bo jakoś mi przeszkadzają w użytkowaniu.

Żeby nie bawić się zbytnio z zszywaniem ich (bo wiecie czas i chęci brak) każda bransoletka ma mini obrączkę wyplecioną peyotem i przyszytą tak żeby maskowała zszycie.

Na ostatnim koralikowym spotkaniu zauroczyła mnie piękna kombinacja matowego złota z czernią. Postanowiłam też mieć taką koniecznie, narysowałam więc sobie wzór i wyplotłam i mam :) muszę tylko jeszcze wypejotować maskowanie.

Tu jeszcze wariacje na temat fotografowania koralików.

A na koniec chciałam pochwalić swojego meżusia, który skończył połówkę naszych wielgachnych puzzli - 4500 sztuk a dokładnie 4495 bo pięć kawałków zaginęło w akcji tworzenia przez te prawie trzy lata. Obecnie rozpoczął batalię z kolejną połówką ... dobrze że zazwyczaj są tylko dwie :)

Podjęłam już decyzję odnośnie krzyżyków. Następny wpis będzie o tym :)
M.

... czy Wy też tak macie? ...

Czy Wy tez tak macie, zwłaszcza na polu robótkowym, że jak coś wpadnie w oko to juz teraz ani minuty dłużej nie mogę czekać. A jak nie daj boszeee nie ma materiałów odpowiednich (tak jak u mnie obecnie) to jest bieda. Czuję się jak małe dziecko, któremu nie dano lizaka ... i zastanawiam się kiedy już przyjdzie materiał i będę mogła zacząć wyszywać, bo dzisiaj o obrazkach krzyżykowych mowa. 

Zaczęło się niewinnie kilka dni temu u Joasi natknęłam się na postępy nad piękną pracą, zasubskrybowałam niezwłocznie koleżankę blogową żeby podziwiać postępy. Dzisiaj ta sama zamieściła wish listę następnych haftów, Yenn dodała komentarz - ja zachwycona że to samo co Adze podoba się mi, od słówka do słówka i kupiłyśmy wzór który nam się obu podobał. Przy okazji zerknęłam tu i tam - przede wszystkim do katalogu na swoim twardzielu z HEAD i co i mam problem. Są trzy wzory, które już muszę bo się uduszę wyszyć, a przecież 3 gigantów nie da się naraz haftować. Zobaczcie same jaki mam trudny wybór:

No i co ja mam wybrać na pierwszy duży obraz po długiej przerwie??

A tymczasem wracam do bransoletek koralikowo - szydelkowych, o których wpis niebawem

Dziękuję za odwiedziny :)

M.

... zatrzymane ...

Jola kopnęła mnie wirtualnie w dupę więc się zebrałam w sobie i uporządkowałam te 1000 zdjęć które na komórce się nazbierały a przy okazji chciałam Wam pokazać zatrzymane w obiektywie chwile. A i ku pamięci żeby zostało.

To coś na "z" co bardzo się zadomowiło w naszym kraju do końca kwietnia dało ostro w kość i mi ale dały też możliwość zrobienia kilku fajnych fotek. 

Na parapecie kwitło czerwono a za oknem pod koniec marca biała białość.

Internet inspiruje ciągle, dałam się zainspirować zdjęciami makro płatków śniegu. Ja naiwna próbowałam zrobić takie zdjęcia zwykłą komórką, czekając białą wiosną na jakiś autobus, na przystanku. I udało się juhuuu:

Był taki dzień, kiedy było mi trochę źle, nie pamiętam dlaczego tak się działo, pamiętam tylko emocje, było mi ciężko i źle i gorąco i w ogóle do niczego. postanowiłam się ochłodzić:

Było rześko i uhu piekło w nóżki oj piekło.

Obiecuję to już koniec białości tej wiosny :)

Bo jak przychodzi wiosna to za oknem mam piękną kolorystykę. Uwielbiam ten moment kiedy słońce zaczyna zachodzić

Zanim cały śnieg zdążył stopnieć my już dzielnie zaklinaliśmy inne klimaty

Pierwsze roślinki w tym roku

Odwrotna biedronka zagościła na parapecie w mojej pracy, Darek siedzący na pierwszej ławce dzielnie odgradzał jej drogę, żeby pani prof. (czyt. ja) mogła ją sfocić :)

W ostatnim czasie sporo godzin spędziłam w pociągach. Powroty nie zawsze były fajne, bo trzeba się było mierzyć z pewnymi małymi niepowodzeniami ulubionych uczniów. Niemniej jednak podróże do stolycy zawsze przynosiły i coś dobrego. Dorwałam książkę pana Jacka Walkiewicza. Jest to człowiek, w którego filozofii życia zakochałam się po obejrzeniu tego filmiku i poczułam silną potrzebę przeczytania Jego książki - więc mam i na pewno podzielę się tu kiedyś emocjami związanymi z jej lekturą.

Ostatnia podróż pozwoliła mi również doświadczyć pięknych widoków za oknem. Trafiłam akurat na zachód słońca nad zalanymi polami gdzieś między Warszawą a Białymstokiem. Zobaczcie jak pięknie było

Kobieta zmienną jest na obiad - na obiad je coś super zdrowego a na kolację zachciewa tortu ...

a potem trzeba z Ewką się pocić - zasadniczo już po rozgrzewce mam dosyć, a żeby nie mieć zakwasów (o matko jak to boli) trzeba się wymoczyć w wannie przy dobrej lekturze oczywiście

Jak wiadomo ja mam pewnego hopla na punkcie kolorowości i barw tęczy, na szczęście nie trzeba tego leczyć bo nie jest groźne ani dla mnie ani dla najbliższego otoczenia (ufff bo lekarzy i leczenia mam dosyć). Ale wracając do kolorów można je mieć przy sobie w różnych aspektach życia:

lakier - który pięknie się mieni w sztucznym świetle (szkoda że w dziennym tak nie wygląd bo mogę się nim zachwycać jedynie wieczorem)

Przewijając drugi motek mojej parisowej nitki były piękne widoki

Czy zdarza się Wam, że patrzycie na coś i macie nieodpartą potrzebę uwiecznienia tego kadru na zdjęciu? Ja mam tak często i tak było z płynem do mycia twarzy, który przy przelewaniu do innego opakowania pięknie się bąblił

A to zdjęcie wyszło przypadkiem, a właściwie to jest nieudane zdjęcie pięknej pełni księżyca (strzałka pokazuje co oglądacz powinien uważać za księżyc ;)). Zdjęcie przez brudną szybę z fleszem (omg) dało całkiem ciekawy efekt

A na koniec pewna urocza słodkość, którą dostałam od równie uroczej uczennicy w podziękowaniu za inspiracje. Dorota jest mistrzynią wypieków wszelakich i jest bardzo wartościową młodą kobietą - to właśnie jest jedna z zalet bycia nauczycielem - spotykanie fajnych ludzi!

To są francuskie ciasteczka na których jest czekolada i świeża truskawka - to było orgia pyszności (a raczej orgietka bo było ich kurcze mało hihi.

... nadal mam postanowienie powrócenia do regularności wpisów tutaj ...

M.

... koraliki rządzą ...

Jakoś tak wyszło, że koraliki owładnęły moim wolnym czasem, moim portfelem i jak widać blogiem ... ale co ja na to poradzę, kiedy jak sroka kupuję nowe koraliki, kiedy próbuję szyć koralikami coś co jeszcze kilka miesięcy temu nie było dla mnie osiągalne i generalnie masę radości i frajdy mi to daje. Ostatnio powstały dwa poważne projekty i to w dodatku od a do z dla mnie juhuuu. 

Najpierw skończyłam Alveoline (to chyba nazwa). Do jej zrobienia użyłam 11 Toho czarnych matowych oraz Fire Polish 4mm Vitex-Crystal - pięknie mienią się na kolorowo na złotym tle (kojarzą mi się z piździnkami odpustowymi które kiedyś jako mała dziewczynka z dumą nosiłam).

Bransoletkę robiło się bardzo sympatycznie, choć o dziwo musiałam się bardzo pilnować i liczyć koraliki bo notorycznie "gubiłam" gdzieś jeden koralik w rzędzie więc prułam kilka razy.

Zapięcie miało być takie że koraliki przechodzą przez dziurki, które powstają naturalnie wg. wzoru, jednak niestety samo zapinanie jest kłopotliwe a poza tym niestety bransoletka się rozpina więc chyba pod koraliki - zapięcia zamontuję po prostu karabińczyki.

Druga to Capricho, w której zakochałam się wiele miesięcy temu, ale nie miałam odwagi żeby się z nią zmierzyć. Wydawała mi się nie do przejścia. Ale jak to bywa - z doświadczeniem i rozwojem umiejętności odważyłam się. Najpierw wyplotłam siatkę z czarnych toho 11. Moja słaba wyobraźnia przestrzenna kazała mi zrobić dosyć dużą siatkę no bo bałam się czy przejdzie przez dłoń czy nie.

Fire polish miały być w jednym kolorze - Montana Blue AB, ale w związku z tym że nie miałam ich wystarczającej ilości postanowiłam przepleść je z FP Matte Jet, czyli czarne matowe. Po przyszyciu wszystkich FPów okazało się że bransoletka wyszła mniej więcej o połowę za duża.

Czarna rozpacz zalała mi mózg. Już w szale chciałam ciąć wszystko i robić od nowa. Na szczęście dziewczyny z koralikowej grupy poradziły żebym tylko przecięła w jednym miejscu i trochę po prostu spruła. Tak też zrobiłam. Wyszła moim zdaniem ok (choć mogłaby być jeszcze mniejsza - następna już będzie idealna). Niestety nie idzie mi łączenie dwóch końców siatki koralikowej (ale to pewnie kwestia wprawy). I tak jestem dumna mega dumna z tej bransoletki. 

Trzeba tu dodać że to dosyć koralikożerna błyskotka poszło mi 300-400 FP i z 30g 11Toho - ale dla efektu warto!!

M.

... musiałam ...

Kiedy dziewczyny na grupie koralikowej zaczęły dyskutować o krośnie koralikowym, gdzieś z tyłu głowy odgrzebywać się zaczęła chęć posiadania tego ustrojstwa. Wraz z rozwojem dyskusji w sieci ja coraz bardziej chciałam to mieć, a kiedy jedna z internetowych koleżanek pokazała dzieło rąk swojego mężczyzny, który skonstruował bardzo małym kosztem domowe krosno - już byłam pewna że mój mąż nie gorszy też mi zrobi (on jeszcze o tym nie wiedział ;). Od wydania dyspozycji zakupu do rozpoczęcia prac fizycznych nad krosnem kilka dni minęło - bo wiecie jak jest mocy urzędowej musiało nabrać ... Pierwsze próby konstrukcyjne skończyły się fiaskiem bo zaczęło drewno pękać, ale szybko zmieniliśmy technologię wytwórczą i już poszło. I powstało bardziej lub mniej fachowe koralikowe krosno.

Wygrzebałam gdzieś w przestworzach Pinterestu wzór który mogłabym spróbować trzasnąć, naciągnęłam nitki - używałam nici do szycia skór. Pierwszy naciąg nie był zbyt dobry więc trzeba było odciąć i naciągnąć raz jeszcze.

Nadszedł czas próby, a konkretnie po raz kolejny utwierdziłam się w przekonaniu, że robótkowanie uczy pokory, bo jak inaczej nazwać 45 minut walczenia z pierwszym rzędem i niepowodzenie, którym się ta próba skończyła. Następnego dnia z nowymi siłami i nowymi instrukcjami podjęłam wyzwanie raz kolejny. 

Tym razem się udało - juhuuu i zaczęło się żonglowanie koralikami i krosnem - bo musicie wiedzieć, że ja robótkuje na kanapie więc niestety nie jest to najwygodniejsze miejsce do tkania. Pewnie dlatego jeszcze jedną, dwie pracę zrobię i puszczę krosno w ludzi, żeby też spróbowali.

Pod koniec tkania już wiedziałam, że będzie to moja zakładka, bo jeszcze nie te kolory co bym do końca chciała (trzeba nabyć kolejne koraliki) i jeszcze nie ta jakość, a nade wszystko jak się okazało już po zdjęciu z krosna, nie za bardzo mi wychodziło zakańczanie więc szybki pomysł związania frędzelków na zakładkę jest w sam raz.

Niestety nie jest idealnie po zdjęciu z krosna okazało się gdzie niewłaściwie przeciągnęłam nitkę czyli gdzie nitka nie zablokowała koralików i one jakby uciekają, na szczęście nie uciekają na amen i można je wstawić do szeregu. Ale jak na zakładkę będzie nadawało się świetnie myślę :)

Cały czas zaklinam w.... kolorami (tak żeby Krzysia już na mnie nie krzyczała to nie śmiem jej nazwy wymieniać).

M.

... zaklinając wiosnę ...

JA JUŻ CHCĘ WIOSNY ... a nie jakieś pitu pitu jeden dzień ciepluśki a potem znowu przymrozek, śnieg i zawierucha ... i już witał się z gąską i już planował jakby tu kurtkę na lżejszą zmienić ...

 Moja miłość do tej nitki zaczęła kiełkować jakiś rok temu na jednym ze spotkań robótkowych kiedy Magda pokazała swój prezent - piękną cieniowaną, mega kolorową jedwabną nitkę. Westchnęłam sobie, bo dowiedziałam się, że u nas jest niedostępna i cóż zapomniałam. Kilka dni temu oczywiście na fejsie rzuciła mi się znowu w oczy ta włóczka w jednym z obserwowanych sklepów. Długo nie myśląc, skołowałam sobie lekki rabacik i zamówiłam dwa motki (żeby nie zabrakło) i z niecierpliwością przebierałam nogami czekając na listonosza. Jak tylko nici przyszły nie mogłam się opanować, macałam przekładałam i zastanawiałam się jak ja doczekam do końca miesiąca na spotkanie robótkowe na którym będzie zwijarka. Kobieta pomysłową jest jak wiadomo, więc założyłam nici niezwinięte na oparcie krzesła obrotowego i zaczęłam nawijać na kartonik. A, że nitki dużo bo około 721 metrów to zwijałam i zwijałam, aż mąż się zlitował i mi pomógł hihi. I mogłam zaczynać próbowanie jakiej wielkości druty wybrać. Okazało się, że 3,75 są za grube, zdecydowałam się na 3,5. A ku pamięci sama nitka to Moharaja Silk. Na Parisa nabrałam 124 oczka :) Tyle już mam, choć cały dzisiejszy dzień musiałam spruć bo jakims magicznym cudem zgubiłam dwa oczka a łapanie ich i inne tego typu manewry nie wychodzą mi jeszcze najlepiej a i nitka nie ułatwiała śliską będąc.

Także pasiak czerwono - niebieski wrzuciłam do pudła i będzie czekał na jesień - wtedy pewnie go pokażę a teraz zaklinam kolory bo chcę już ciepła!!!!!

Zostając w konwencji iście wiosennej pochwalę się jeszcze moją nową bransoletką, która jeszcze nie ma zapięć, ale niebawem się to zmieni. 

Przy wzorze i pleceniu pomagała mi nieoceniona w tej kwestii Jolinka, u której też kupuję koraliki - to jest boskie kiedy można pomacać, pomiziać i wybrać te z których właśnie zapragnęło się zrobić coś koralikowego. Wy także możecie kupić cudeńka na jolinka.pl.

M.

... kolekcjonersko ...

Tak, mogłabym siebie śmiało nazwać kolekcjonerką ... a może jednak powinnam się określić jako zbieraczka?? Bo mam masę muliny, cieniowanch i metalicznych nitek do needlpointa, kordonków do frywolitki, materiałów na zaplanowane patchworki, ostatnio też kilkadziesiąt probówek z koralikami i wszystkich innych bardzo przydatnych rzeczy, które po prostu muszę mieć bo jak inaczej? Ja się pytam ...

Ale dzisiaj nie o tym. Może od dwóch lat, a może to już trzy - zbieramy z szanownym małżonkiem magnesy z różnych stron świata. A w związku z tym, że jednak nie mogę sobie pozwolić na zbyt intensywne podróżowanie, a bardzo bym chciała, to magnesy przywożą nam znajomi z różnych zakątków. Dzięki temu mamy chociaż odrobinę bliżej do pięknych miejsc. Aaaaa przypominam też o miejscu gdzie o podróżach piszemy z moim Towarzyszem Podróży - klik, tu również ciekawostki i info o promocjach lotniczych :)

Z założenia wspomniane magnesy są lodówkowe, ale nasza lodówka przestała wystarczać.

Trzeba było wymyślić coś innego, było kilka różnych opcji, my zdecydowaliśmy się na razie na farbę magnetyczną, czyli gęstego gluta napakowanego opiłkami metalowymi. Pomalowaliśmy część ściany w kuchni.

Dzięki  temu mamy miejsca na jeszcze wiele wiele magnesów. Tak wygląda ściana teraz:

Niestety nie wszystkie magnesy trzymają się naszej magnetycznej ściany, niektóre są za ciężkie, lub mają za małe magnesy żeby na ścianie się utrzymać - te mają swoje miejsce nadal na lodówce.

Kolekcjonujemy magnesy zarówno z tych bliższych jak i dalszych miejsc, dlatego mamy również magnesy z różnych zakątków Polski i  prawie z każdego kontynentu. Tak właśnie sobie uświadomiłam że nie mamy magnesu z ameryki południowej (chyba?).

Najwięcej magnesów, również tych najcenniejszych przywiózł mi jeden z moich uczniów, który w ubiegłym roku szalał podróżniczo - Komarro - dziękuję!!

A tu kilka takich z najdalszych i egzotycznych zakątków:

Jeśli, ktoś z Was miałby ochotę sprawić mi przyjemność i wzmocnić moją kolekcję - polecam się pamięci :).

M.