... kolekcjonersko ...

Tak, mogłabym siebie śmiało nazwać kolekcjonerką ... a może jednak powinnam się określić jako zbieraczka?? Bo mam masę muliny, cieniowanch i metalicznych nitek do needlpointa, kordonków do frywolitki, materiałów na zaplanowane patchworki, ostatnio też kilkadziesiąt probówek z koralikami i wszystkich innych bardzo przydatnych rzeczy, które po prostu muszę mieć bo jak inaczej? Ja się pytam ...

Ale dzisiaj nie o tym. Może od dwóch lat, a może to już trzy - zbieramy z szanownym małżonkiem magnesy z różnych stron świata. A w związku z tym, że jednak nie mogę sobie pozwolić na zbyt intensywne podróżowanie, a bardzo bym chciała, to magnesy przywożą nam znajomi z różnych zakątków. Dzięki temu mamy chociaż odrobinę bliżej do pięknych miejsc. Aaaaa przypominam też o miejscu gdzie o podróżach piszemy z moim Towarzyszem Podróży - klik, tu również ciekawostki i info o promocjach lotniczych :)

Z założenia wspomniane magnesy są lodówkowe, ale nasza lodówka przestała wystarczać.

Trzeba było wymyślić coś innego, było kilka różnych opcji, my zdecydowaliśmy się na razie na farbę magnetyczną, czyli gęstego gluta napakowanego opiłkami metalowymi. Pomalowaliśmy część ściany w kuchni.

Dzięki  temu mamy miejsca na jeszcze wiele wiele magnesów. Tak wygląda ściana teraz:

Niestety nie wszystkie magnesy trzymają się naszej magnetycznej ściany, niektóre są za ciężkie, lub mają za małe magnesy żeby na ścianie się utrzymać - te mają swoje miejsce nadal na lodówce.

Kolekcjonujemy magnesy zarówno z tych bliższych jak i dalszych miejsc, dlatego mamy również magnesy z różnych zakątków Polski i  prawie z każdego kontynentu. Tak właśnie sobie uświadomiłam że nie mamy magnesu z ameryki południowej (chyba?).

Najwięcej magnesów, również tych najcenniejszych przywiózł mi jeden z moich uczniów, który w ubiegłym roku szalał podróżniczo - Komarro - dziękuję!!

A tu kilka takich z najdalszych i egzotycznych zakątków:

Jeśli, ktoś z Was miałby ochotę sprawić mi przyjemność i wzmocnić moją kolekcję - polecam się pamięci :).

M.

... makowo mi ...

I nie to nie znaczy, że jestem na haju makowym, nie nie nic w tym stylu. Otóż pod wpływem Kasi wróciłam do swojego UFOka - Czyli do makowej fairy. Jakieś sto lat temu dostałam od Kasi wzór, zaczęłam wyszywać i cóż, jak to ze mną bywa, pewnie się zakochałam w czymś innym. Mam podejrzenia, że mógł to być needlpoint ale nie jestem pewna. W każdym razie, nie ma co szukać "winnych" trzeba zabrać się za krzyżyki :).

Najpierw był obrazek, na podstawie którego ktoś stworzył wzór na krzyżyki:

Kiedy zaczynałam ponowne wyszywanie, był wyszyty ten dolny mak oraz szczątkowe części zieleniny.

Normalnie lubię krzyżykować. Znowu odżyła we mnie ta pierwsza robótkowa miłość, przez ostatnie lata wypadłam z obiegu mody wyszywankowej, odkryłam cuda na swoim dysku, a jeszcze większe cuda odkryłam w sieci oczywiście. Ale wracając do makowego obrazka - znowu została wystawiona na próbę moja cierpliwość i pokora, bo wszystko pięknie ładnie ale pruć trzeba było i to sporo, bo w związku z błędem gdzieś przy nogach wróżki omcknęła się spódniczka no i jak zwykle był wybór - wyszywanie "autorskie" czy prucie. Zdecydowałam się wyciąć to co było błędne bo na wyjmowanie nitki chyba bym nie zcierpiała.

No i jeszcze kilka zbliżeń:

Od samego początku nie byłam przekonana do tego dolnego szarego tła, wyszywanego półkrzyżykami. Nie wiem jeszcze czy będę je w ogóle zaczynać, czy może sobie jednak daruję. 

A jak Wy myślicie??

M.

... zatrzymane ...

Kolejną nowością w tym roku jest seria roboczo nazwana - "zatrzymane". Doszłam do wniosku, że chciałabym aby to miejsce było też dla mnie w przyszłości do powspominania. Już od dawno chodził za mną ten pomysł ale nie miałam technicznych możliwości do zrealizowania swoich planów. A kiedy już mikołaj kochany przyniósł mi super telefonik to i mogłam przejść do działania. Bo czasami to widzę takie rzeczy, takie momenty że aż szkoda że one przemijają. Nie wiem jeszcze jak często będę pokazywała ten cykl ale bardzo bym chciała raz w tygodniu ... no zobaczymy. Także zapraszam:

Pierwszy Grudzień tego grudnia. Niestety latem mąż kochany zasuszył mi mojego kochanego fuksjowego. Także ostał się jeden.

Wiedeń - cywilizowany świat by się wydawało, w hotelu 4* internet za 20 euro za dobę - masakra, a w centrum jedynie w tejże kawiarni można było się ze światem połączyć.

Zawsze chciałam zrobić takie zdjęcie. Czasami jak idę do kibelka i jest to akurat w ostatnim wagonie to zawieszam się kontemplując ten widok!! Jest magiczny.

Ci co mnie znają wiedzą, iż z alkoholem mi nie po drodze. Tak było rzeczywiście do momentu kiedy odkryłam cydr gruszkowy, mimo procentów mogłabym pić jak oranżadę. Polecam!!

Musze Wam powiedzieć, w sekrecie, że od kilku miesięcy jestem uzależniona od YT. Oglądam vlogi modowe, kosmetyczne, życiowe. Dziewczyny, które oglądam, ostatnio robią live`y dzięki którym można poznać je lepiej. Najbardziej poprawia mi nastrój Sywia - Szavka. Mega pozytywna osoba.

Dałam rady spakować się w małą, kabinową walizeczkę. Jestem coraz lepsza w pakowaniu się na szybkie wyskoki samolotowe.

Najfajniejsze sobotnie popołudnie w miesiącu - spotkanie robótkowe, w czasie którego gadamy, dziergamy na wszystkie sposoby (nie tylko na drutach) i spędzamy bosko czas.

Dzikie tłumy na dworcu w Białymstoku. W takich sytuacjach dziękuję sobie za dbanie o siebie i kupowanie w newralgicznych terminach pierwszej klasy z miejscówką.

Wschód słońca gdzieś nad Europą na wysokości kilkuset kilometrów.

Pierwszy porządny śnieg roku 2012.

O tyle było śniegu. Okna były otulone pierzynką śnieżną :)

O matko ufok. w dodatku prawdziwy zielony ;) Pierwszy raz robiłam maseczkę ze spiruliny - czyli z alg morskich. O matko jak to śmierdzi, ale za to jakie efekty robi na twarzy mhhh super.

A z tym obrazkiem to jakaś dziwna historia. Skończyłam "Cztery pory roku" i postanowiłam iść za ciosem i zabrać się za kolejny obrazek tej samej firmy. Przygotowałam materiał, zrobiłam przyborniki nitkowe, zaczęłam wyszywać od dołu - jak zwykle. I proszę państwa nudy, nudy i nudy. Półkrzyżyki kilometrami jednym kolorem. Więc postanowiłam że przejdę wyżej tam może więcej kolorów bardziej urozmaicone bo i krzyżyki i półkrzyżyki i co, i powyższa teoria niezbyt się sprawdziła kurde bo kilka krzyżyków było a potem znowu same półkrzyżyki. i to w dodatku z półkrzyżykami jest tak, że bardzo łatwo się pomylić co uczyniłam kilkakrotnie i wiecie co - zniechęciłam się do tego obrazka. Nie lubię go na teraz, wrócę może do tulipanów za namową Krzysi, a ten wrzucam do szafki.

A dupa rośnie ...

Kącik młodego chemika. Ale fajne było tak sobie przesypywać i mieszać i tworzyć kosmetyk dla siebie. Na szczęście dostaje się wszystko wymierzone i wyważone.

z pociągu ...

Dworzec Centralny w stolicy wygląda bardzo świetliście i reprezentacyjnie :)

... alibi ...

Wraz z nowym rokiem pewne postanowienia blogowe zostały poczynione. Jednym z nich jest trochę inne pisanie o książkach. Nie jestem typowym recenzentem blogowym a więc od tego roku nietypowo będę pisała o książkach, które mi się spodobały (o tych które są moim zdaniem tego nie warte nie będę wspominała).I tak oto zapraszam na pierwszą księżkę w nowym roku i w nowym wydaniu: "Alibi na szczęście" Anny Ficner - Ogonowskiej.

Książka jest debiutem autorki, z którym w moim odczuciu poradziła sobie świetnie. Książka była świetną lekturą z kilku powodów. Po pierwsze bohaterką jest nauczycielka - więc od razu jakoś cieplej na sercu. Wprawdzie była to polonistka ale większość moich szkolnych przyjaciółek to polonistki (ja bardziej ścisła jestem stanowczo).

Po drugie książka pokazuje pewien psychiczny proces, który jest swoistą walką o siebie. To też nie jest dla mnie temat odległy, może nie koniecznie w tym samym co bohaterka aspekcie ale wiem jakie to trudne wyleźć ze swojej skorupki. Po trzecie w książce jest równowaga między różnymi uczuciami, różnymi emocjami, różnymi wydarzeniami i choć ja bym szybciej "załatwiła" pewne opisane sprawy to i tak czytało się dobrze. Kolejną zaletą było to że książka ma ponad 600 stron i tekst jest wydrukowany dosyć małymi literkami więc czytania jest dużo - a przy dobrych książkach to sama przyjemność!!

I po ostatnie (co poddało mi pomysł na taki właśnie sposób pisania o książce i wracania do niej) to teksty i język autorki, z którymi się utożsamiałam i które jak czytałam były takie jak moje. Czytając niektóre fragmenty widziałam siebie wypowiadającą ten czy inny tekst. I kilka takich, które z różnego powodu chciałam "zachować" znajdują się poniżej.

Wspomnienie z wakacji - praskie metro i wystup a nastup :)

Autorka pięknie pisze o uczuciach i emocjach. Tych dobrych i tych mniej dobrych. I takie oklepane motyle w brzuchu przyjmują od razu inny wymiar.

Pewna wada postawy "dupa na boku" ubawiła mnie do łez!

Niezły tekst. Trzeba opanować, żeby młodzież znowu zażyć :) Ostatnio tekst mój, że jakaś praca domowa była "cienka jak dupa węża" dał wszystkim dużo radości :)

O tak!!

nowe oblicze antykwariatu!! - cudo

lubię ten fragment (i ten lakier do paznokci też)

Bardzo ale to bardzo lubię tę piosenkę, pamiętam ją z filmu chyba "Uprowadzenie Agaty" i ku mojej radości w nowym wydaniu zrobioną przez Piaska - po prostu lubię!!

Jakie proste - prawda? :)

Nowe meteorologiczne zjawisko - czytanie jest bardzo pouczające!!

Książkę polecam stanowczo!!! p.s. żadna książka nie ucierpiała - wszystkie mazańce za sprawą programu do obróbki zdjęć :)

I na koniec jeszcze zapraszam na blog o podróżach i podróżowaniu. Miejsce stworzone ku pamięci wrażeń i emocji. W Wiedniu byłam między świętami a sylwkiem i o tym tam piszę. Zapraszam!

... radocha wielka ...

A żeby przełamać dzisiejsze emocje bynajmniej nie sylwestrowe pochwalę się . W grudniu brałam udział w konkursie zorganizowanym przez mój ulubiony polski sklep materiałowy CraftFabric. Do konkursu na dużą pracę z wykorzystaniem materiałów zakupionych w sklepie wystawiłam słoneczkową narzutę, która dzięki temu miała szansę zostać obfotografowana w końcu.

W konkursie stanęłam na pudle na drugim miejscu, z którego nieskromnie powiem jestem bardzo dumna. Duma wynika przede wszystkim z tego, że znalazłam się w gronie dziewczyn tworzących Piękne Rzeczy, pikować tak jak zwyciężczyni pierwszego miejsca to jeszcze długo nie będę potrafiła, podusie są śliczne,  a pomysł na rower - oj chyba odgapię i w swoich ukochanych tęczowych kolorach taki zmontuję - tylko skąd wziąć lakier do jachtów. 

Chętnych do obejrzenia prac zwycięzców odsyłam tutaj.

M.

... drutowo ...

Dzisiaj o drutach, które w ostatnim czasie dosyć często mi towarzyszą w różnych okolicznościach przyrodniczo - towarzyskich. Mam na tapecie dwie robótki.

Pierwszy rozpoczęty dosyć dawno temu szal (nie wiem czy w ostateczności szalem zostanie) z ręcznie farbowanej (nie wiem przez kogo - taką kupiłam) włóczki - mieszanki wełny + jedwabiu + kaszmiru. Przemiły w dotyku będzie mi na pewno służył bo jest w pięknych żywych i nasyconych kolorach, które średnio zostały oddane przez zdjęcie.

Druga praca to bluzka - tak tak też w to nie wierzę i średnio sobie wyobrażam jak z prostokąta zrobię bluzkę ale przejawiam duże pokłady nadziei, że mi wyjdzie. Paris - bo tak nazywa się wzór bluzki robię według instrukcji Magdy - robótkowo - spotkaniowej koleżanki, która na któreś ze spotkań przyszła w takim wdzianku i już byłam po uszy zakochana i zachciana żeby takie coś też mieć. A że wspomniana wyżej zapewniała, iż to prosta robota, uwierzyłam w siebie i zaczęłam.

Pracuję na niciach bawełniano - bambusowych i jak na razie jestem myślę w połowie dzieła, może na następne spotkanie 12 stycznia uda mi się skończyć?? Kto wie, może moje szanowne zdrowie wreszcie stanie na nogi, a gorączka odpitoli się ode mnie i będę mogła normalnie funkcjonować, nie tak jak dzisiaj, kiedy to po całym dniu bujania się z niezbyt dobrym samopoczuciem, potem leżakowaniem w jakichś omamach ni to na jawie ni to w śnie o 22.00 odzyskałam jako takie siły witalne. 

Tak chodzi mi po głowie podsumowanie jakieś tego roku, ale nie wiem czy jeszcze w starym uda mi się coś skrobnąć (choć sylwester na Białej Sali więc pewnie kilka godzin będzie) bo na kilka dni przed sylwkiem lecę do Wiednia, oby lotnisk nie zasypało :).

M.

... tęcza ...

Moim znakiem zodiaku powinna być tęcza, a nie taki banalny rak. Być może już zauważyliście moją manię tęczową (oprócz manii blink blink na paznokciach, ale to nie na tym blogu a na zakosmetykowanych). O rolkach materiałów Roberta Kaufmana marzyłam od samego początku kiedy zainteresowałam się szyciem. Z marzeniami bywa różnie, ale jak tylko jestem w stanie to staram się je spełniać, bo życie jest takie krótkie, a jak wiadomo pięknych materiałów choćby tylko do patrzenia na nich nigdy dość :) Rolki te przez dłuższy czas były dostępne jedynie za granicą. Najtaniej wychodziło ewentualnie ściągać ze Stanów, ale znowu brak karty kredytowej (wcale nie żałuję absolutnie) i inne takie skutecznie hamowały realizację marzenia. Od jakiegoś czasu rulony pokazały się w dwóch polskich sklepach internetowych. Cena była lekko podcinająca nogi, ale musiał przyjść odpowiedni na nie czas.

I tak, korzystając z okazji dnia darmowej dostawy, bo przecież najważniejsze to znaleźć dobry argument do wydawania przed świętami kasy na mało potrzebną życiowo rzecz, zakupiłam dwa rulony. Sklep w którym najbardziej lubię zostawiać kasę to CraftFabric, który serdecznie polecam (dostałam nawet od Nich dzisiaj kartkę z życzeniami - miły gest).

Pierwszy rulon bardziej żywy i bardziej kolorowy, drugi składa się z ciemniejszych, bardziej stonowanych kolorów. Każdy rulon liczy 42 paski. Paski są wąskie - 6,35 cm ale bardzo długie bo 111,76 cm. Kupiłam je dwie z myślą o uzupełnieniu się ich kolorystycznie - i wyobraźcie sobie, że nie powtarza się żaden kolor w dwóch zestawach, a i tak nie wykorzystuje to całej palety barwnych materiałów (na metce jest napisane, iż istnieje ich 200).

Cieszę się jak dziecko, że je mam i nie mogę się zdecydować czy uszyć sobie z niej kolejny kocyk na nogi - bo wtedy mogłabym częściej na materiały boskie patrzeć, albo narzutę do sypialni. Ale jak tak teraz piszę, to widzę że narzuta to zły pomysł dla takich boskich materiałów, bo najczęściej zwinięta. A kocyk będzie codziennie w użyciu. Nie wiem jeszcze jaki będzie wzór, nie da się zaszaleć za dużo z takimi specyficznymi wielkościami kawałków, ale na pewno będzie to jakieś tęczowe przechodzenie kolorów, być może poprzedzielane czarnym kolorem.

M.